تقریبن مدت زیادیه که ننوشتم. چون راستش این روزا هیچ حال خوبی ندارم. دچار یه جور رخوت و کسالت و حال به هم خوردگی از همه چی شدم. بیشتر از خودم. ینی حوصله خودمم ندارم. حوصله هیچی و هیچکس درواقع. خبر جدید اینکه لب تابم داغون شده، یا داره میخاد بشه. خبر بد اینکه من هنوز نتونستم یه مدل خوب انتخاب کنم. خب

توی مغزم پر از کلمه اس. پر از الفبا. توی هم میلولن. و منو دیوونه میکنن. دیوونه تر اینی که هستم که میشه زنجیریی چیزی. ینی آماده ی دریدن هر موجود زنده و حتا مرده ای. فرقی نداره. بلاد. بلاد اوری ور. دوس دارم دریای خون را بندازم. تک تک آدمای رو اعصابو گردن بزنم. همینطور تک تک کلمه های ثقیل و فارسی برگر

یکی از معدود بارهایی که حس کردم باید به جای شما، نگران خودم و سلامتی خودم و فاکتورهای انعقادی و میزان کلسیم و تراکم استخوان و این موارد باشم، مجبور شدم دو تا لوله خون بدم. کار اشتباهی بود. چون نگرانی برای شما و جامعه و گونه های رو به انقراض و کودکان آفریقایی و حقوق از دست رفته ی زنان شامل تایپ کردن